Svalbard - IJsberen

Er zijn plaatsen die je nooit echt verlaat.

Svalbard is zo'n plaats voor ons.

Gedurende vele jaren zijn we keer op keer teruggekeerd naar deze arctische bovenwereld. Elke reis was anders. Het licht, het weer, het ijs en de wildlife veranderen voortdurend, en juist daarom voelt Svalbard nooit als een bestemming die je "hebt gedaan". Het is een plaats die blijft fascineren, verrassen en teruglokt.

Tegelijkertijd zijn er nu enkele jaren verstreken sinds onze laatste expeditie hierheen.

De reden is eenvoudig. De gewijzigde regelgeving van de afgelopen jaren betreffende de wildlife heeft nieuwe voorwaarden gecreëerd voor iedereen die werkt met natuur- en foto-expedities op Svalbard. We hebben daarom gekozen om af te wachten en de ontwikkelingen zorgvuldig te volgen voordat we een nieuwe reis planden. Voor ons was het belangrijk om te begrijpen hoe de regels in de praktijk functioneren en om ervoor te zorgen dat we een ervaring kunnen bieden die voldoet aan de hoge verwachtingen die we zelf stellen aan een expeditie naar de Arctis.

Nu voelen we dat de tijd rijp is.

Na de ontwikkelingen gedurende meerdere seizoenen te hebben gevolgd, zien we dat er nog steeds fantastische mogelijkheden zijn om Svalbards unieke natuur en wildlife op een respectvolle en verantwoordelijke manier te beleven. Misschien is het zelfs zo dat de nieuwe regels bijdragen aan een nog grotere focus op wat altijd de kern van de ervaring is geweest – deel uitmaken van een van 's werelds meest ongerepte wildernis.

Bij het plannen van de komende reis neigen we er daarom toe om te mikken op de nazomer of herfst. Een belangrijke reden is de regelgeving betreffende ijsberen. Gedurende deze periode geldt normaal gesproken een beschermingsafstand van 300 meter, vergeleken met 500 meter gedurende delen van het voorjaar- en vroegzomerseizoen.

Het is echter belangrijk om te begrijpen hoe de regels zijn vormgegeven. Het doel is niet om observaties van ijsberen te voorkomen, maar om ervoor te zorgen dat mensen niet actief de dieren opzoeken of benaderen. We mogen dus niet bewust dichterbij komen dan de vastgestelde afstand. Hetzelfde geldt echter niet als de situatie ontstaat op initiatief van de beer. Als we bijvoorbeeld stil liggen in het pakijs en een nieuwsgierige beer ervoor kiest om ons te benaderen, gebeurt de ontmoeting op voorwaarden van het dier, wat volledig in overeenstemming is met de regelgeving. Veel van de meest memorabele beerontmoetingen op Svalbard zijn eigenlijk altijd op precies die manier ontstaan.

Maar Svalbard heeft nooit alleen over ijsberen gegaan.

Het gaat over de enorme gletsjers die de zee ontmoeten in honderden meters hoge muren van blauwwit ijs. Over de stille fjorden waar walvissen plotseling het wateroppervlak doorbreken. Over walrussen die rusten op de stranden, poolvossen die zich tussen de stenen bewegen en rendieren die grazen op de toendra. Over de duizenden zeevogels die de klippen vullen met leven gedurende de korte arctische zomer.

Het gaat over het licht.

Het zachte, lage arctische licht dat een heel landschap kan transformeren tot tinten van goud, roze, blauw en zilver. Over avonden waarop de zon nooit echt wil ondergaan en over ochtenden waarop mistsluiers tussen bergen en gletsjers drijven. Voor fotografen is het moeilijk om je een meer inspirerende omgeving voor te stellen.

We zullen ook veel waarde hechten aan de keuze van het schip.

Onze ambitie is om een modern expeditieschip te vinden dat een hogere standaard heeft dan veel van de schepen die traditioneel worden gebruikt op Zweedse fotoreizen naar het gebied. Een schip dat de vrijheid van de expeditie combineert met hoog comfort, goede observatiemogelijkheden en een sfeer die past bij het type reis dat we willen creëren.

We willen een schip waar je net zo graag uren op het dek kunt staan om naar walvissen en beren te speuren als dat je binnen kunt samenkomen voor besprekingen over foto's, lezingen of een goed diner na een lange dag in het landschap. Een schip dat functioneert als een veilige en comfortabele basis midden in de arctische wildernis.

Net als op onze eerdere expedities zal de reis worden gekenmerkt door flexibiliteit. De Arctis volgt geen tijdschema's. Het ijs verplaatst zich, het weer verandert en dieren duiken op waar je het minst verwacht. Dat is precies waarom de beste expedities niet gaan over het volgen van een schema, maar over het op de juiste plaats zijn wanneer de natuur besluit iets buitengewoons te bieden.

En dat is precis wat ons teruglokt.

Het gevoel om op het dek te staan ver ten noorden van de beschaving. Om gletsjers uit de zee te zien oprijzen. Om het geluid te horen van drijfijs dat langzaam wordt samengeperst. Om een landschap te mogen ervaren dat nog steeds groter aanvoelt dan de mens.

Dat is waarom we terugkeren naar Svalbard.

Als ook jij voelt dat het tijd is voor een nieuw arctisch avontuur, horen we dat graag. Op dit moment onderzoeken we de interesse voor een nieuwe expeditie, en we hopen dat je mee wilt gaan wanneer we terugkeren naar een van de meest spectaculaire plaatsen ter wereld.

Svalbard wacht.